Przedstaw argumenty użyte przez literatów w dyskusji na temat podejmowania w utworach ważnej problematyki współczesnej.
„Niech to stary Niemcewicz w pamiętniki wsadzi: on tam, słyszałem, różne szpargały gromadzi”
„Takich dziejów słuchają, lecz kto je przeczyta? / I proszę jak opiewać spółczesne wypadki; / zamiast mitologii są naoczne świadki. / Potem jest to wyraźny, święty przepis sztuki, / że należy poetom czekać”
„Nie ma wyraźnych reguł. / Ze sto lat. / To mało! / Tysiąc, parę tysięcy”
Literaci zgromadzeni w salonie warszawskim są zdania, że nie należy podejmować w utworach ważnej problematyki współczesnej. Obecne wydarzenia nadają się, ich zdaniem, do spisania w pamiętnikach, ale nie w innej literaturze. Historie nie mają odpowiednio mocnego wydźwięku, jeżeli ich świadkowie wciąż żyją, dlatego według nich najlepiej poczekać setki lub tysiące lat.
Literaci przebywający w salonie nie czują potrzeby poruszania w swoich dziełach ważnej problematyki współczesnej. Twierdzą, że ludzie zainteresują się jedynie dawnymi wydarzeniami, których świadkowie już dawno nie żyją. Wobec tego nie ma sensu poruszać współczesnej tematyki na łamach literatury i uświadamiać narodowi tego, co się dzieje. Najlepiej poczekać wiele lat, aż te wydarzenia przykryje kurz historii. Ich postawa została ukazana w scenie VII.
Ćwiczenie 1.
25Zadanie 1.
53Zadanie 2.
53Zadanie 1.
220Zadanie 9.
220Ćwiczenie 2.
222