Przedstaw wykrzyknienia z monologu Gustawa i wyjaśnij, jaka jest ich rola.
Wykrzyknienia: „O! luba, zginąłem w niebie, kiedym raz pierwszy pocałował ciebie!”, „Pocałunek jej, ach, nektar boski!”, „I jestem w niebie!”, „Lecz kiedy!… och, czujcie, wy, coście kochali! Jakim ogniem zawiść pali!”, „Kobieto! puchu marny! ty wietrzna istoto!”, „A duszę gorszą masz, gorszą niżeli!… Przebóg! tak ciebie oślepiło złoto! I honorów świecąca bańka, wewnątrz pusta! Bodaj!…”, „Całuj, ściskaj zimne złoto!”, „oddam ją za ciebie, za słodycz twego jednego spojrzenia!”
Stosowane w monologu Gustawa wykrzyknienia pozwalają podkreślić emocjonalność jego wypowiedzi. Pod koniec przedstawionego fragmentu wykrzyknienia towarzyszą krótkim, czasem urywanymi zdaniom często składającym się z pojedynczych słów. Bohater stał się tak bardzo zaabsorbowany swoimi przeżyciami, że najważniejsze stało się odpowiednie oddanie uczuć, a nie logika wypowiedzi.
Wykrzyknienia użyte w monologu służą przede wszystkim oddaniu emocjonalności wypowiedzi. Ich ilość zwiększa się wraz z narastającymi u bohatera emocjami. Zdania stają się krótkie i urywane, coraz częściej są zakończone wykrzyknikami, co podkreśla szalone przeżycia uczuciowe Gustawa.
Ćwiczenie 1.
25Zadanie 1.
53Zadanie 2.
53Zadanie 1.
220Zadanie 9.
220Ćwiczenie 2.
222