Przestaw, na czym polega paradoks z dwóch ostatnich strof sonetu.
W dwóch ostatnich strofach sonetu została opisana fontanna – jedyny ocalały i zachowany w dobrym stanie element pałacu. Zniszczenia poczynione przez przyrodę na wytworach ludzkich rąk nie sprawiły, że woda dostarczana ze źródła do fontanny przestała płynąć. Ostatnia strofa zawiera w sobie wypowiedź upersonifikowanej fontanny, na temat kruchości ludzkiego losu i jego wytworów. Potęga i chwała Chanatu Krymskiego już dawno odeszły w zapomnienie – pozostały po nich jedynie zrujnowane mury w Bakczysaraju, a natura kolejny raz zatriumfowała nad człowiekiem.
Paradoks dwóch ostatnich strof utworu polega na ukazaniu słabości wytworów człowieka w porównaniu z potęgą natury. Chanat Krymski upadł przed laty, a dowody jego dawnej potęgi niszczeją. Ocalała jedynie fontanna, z której cały czas płynie woda, ponieważ źródło nie wyschło. Ludzki los jest kruchy, a wytwory pracy człowieka nie mają większego znaczenia, ponieważ odwrócenie się historii powoduje, że wszystko przepadnie.
Ćwiczenie 1.
25Zadanie 1.
53Zadanie 2.
53Zadanie 1.
220Zadanie 9.
220Ćwiczenie 2.
222