Przedstaw, jak Mickiewicz przetworzył topos non omnis moriar oraz wskaż, skąd miała czerpać się pośmiertne sława poety.
Źródłem pośmiertnej sławy dla romantycznego poety miała być jego poezja, która powinna przetrwać i przezwyciężyć wszystko. Twórczość artysty to wiecznie żywy pomnik jego pamięci oraz chwały. Mickiewicz wprowadził do swojego utworu horacjański topos non omnis moriar, który podkreślał trwałość poezji w świecie i jej wartość większą niż jakiegokolwiek sposobu upamiętnienie. Mówiący zwracał się do młodego poety, aby udzielić mu rad i pokierować jego twórczością – „I nieśmiertelne pieśni za sobą uroni, / Z których wielki uplotą ozdobę twych skroni”.
Mickiewicz realizuje Horacjański topos. Dzięki poezji pamięć o poecie ma być wiecznie żywa, a jego twórczość przetrwa dłużej niż jakikolwiek pomnik. Poezja ma być źródłem pośmiertnej sławy, a mówiący udziela dobrych rad, które do tego doprowadzą.
Ćwiczenie 1.
25Zadanie 1.
53Zadanie 2.
53Zadanie 1.
220Zadanie 9.
220Ćwiczenie 2.
222