Zinterpretuj wersy 16.-26. Na tej podstawie wskaż, kim są samoluby wspomniane przez Mickiewicza.
Utwór Mickiewicza rozpoczyna się apostrofą do młodości. W wersach 16.-26. został przedstawiony świat, nad którym kontrolę miała starość. Ziemia była opanowana przez gnuśność, lenistwo i brak energii. Starym nie sposób było przypisać pozytywne cechy – osoba mówiąca przyrównała ich do „płazów w skorupie”. Niemal niezauważalnie przemykali przez życie, nie zajmowali się ważnymi ideami ani niczym, co mogłoby przysłużyć się społeczeństwu. Klasycy, w przeciwieństwie do romantyków, podchodzili do życia wyjątkowo racjonalnie, a dla wielu najważniejszymi celami były wyłącznie prywatne sprawy. Nie potrafili zjednoczyć się w braterskiej więzi, gdyż przemawiał przez nich egoizm. To właśnie oni zostali nazwami samolubami – ich zainteresowania nie wychodziły daleko poza własne sprawy, przez co wspomnienia o nich znikały równie szybko, jak się pojawiały.
Mickiewicz nazywa samolubami klasyków – głównych przedstawicieli starości. Ich egzystencja jest krucha, niewiele znacząca, ponieważ nie potrafili poświęcić się dla idei i braterstwa. Najczęściej interesowały ich wyłącznie własne sprawy, bez większego pożytku dla ogółu – „Patrz, jak nad jej wody trupie wzbił się jakiś płaz w skorupie. Sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem; goniąc za żywiołkami drobniejszego płazu, to się wzbija, to w głąb wali: nie lgnie do niego fala, ani on do fali”. Starzy w tym fragmencie zostali porównani do płaza w skorupie, a ich nieistotne sprawy do drobnych żyjątek.
Ćwiczenie 1.
25Zadanie 1.
53Zadanie 2.
53Zadanie 1.
220Zadanie 9.
220Ćwiczenie 2.
222