Przedstaw kontrasty i paradoksy z wiersza oraz wyjaśnij ich rolę.
„Klęska” Adama Zagajewskiego przepełniona jest kontrastami i paradoksami. Ostatnie zdanie – „Oby nie zaskoczyło nas zwycięstwo” – ukazuje, że Polacy są przyzwyczajeni jedynie do klęsk i porażek, natomiast sukces jest dla nich zgubny. Porażki budują, a pozytywne chwile prowadzą do ciągłych wzajemnych konfliktów. Wprowadzenie kontrastu: „Ciemne sylwetki wrogów odcinają się od jasnego tła nadziei” przedstawia przewrotne nastawienie społeczeństwa. Ludzie potrafią zjednoczyć się tylko wtedy, gdy posiadają wspólnego przeciwnika. W czasach pokoju nie są w stanie żyć za sobą w zgodzie.
Największym paradoksem jest jego ostatni wers. Polacy żyją w klęsce tak długo, że zwycięstwo wydaje się czymś niemożliwym i może poważnie zaskoczyć. W wierszu to klęski budują morale i jednoczą społeczeństwo. Polskie społeczeństwo potrafi być razem, ale tylko przeciwko komuś.
Ćwiczenie 1.
25Zadanie 1.
53Zadanie 2.
53Zadanie 1.
220Zadanie 9.
220Ćwiczenie 2.
222