Rozstrzygnij, czy monolog Gustawa to wyraz jego koncentracji wyłącznie na sobie i przesady w przeżywaniu uczuć.
Wypowiedź bohatera można uznać za wyraz jego egzaltacji i egoizmu. Koncentruj się wyłącznie na swoich odczuciach, nie zwracając uwagi na sytuację drugiej strony. Widzi jedynie fakt, że ukochana zostawiła go dla bogatszego mężczyzny, nie próbując zrozumieć motywacji, którą kobieta mogła kierować w tej decyzji. Romantyczne przekonanie o tym, że miłość prowadzi do cierpienia, spowodowało, że Gustaw nie był w stanie jasno ocenić sytuacji. Potraktował decyzję kobiety o małżeństwie z innym w bardzo osobisty sposób. Miłość w epoce romantyzmu stanowiła wyraz indywidualizmu i pozwalała na lepsze poznanie własnej natury, przez co bohater nie potrafił pogodzić się z tym, że pozbawiono go takiej możliwości. Przeżywanie uczuć w taki sposób, jak przedstawiono w monologu, jest wyrazem przesady. Gustawowi brak stabilności emocjonalnej, popada w skrajności – w jednej chwili przepełnia go uwielbienie dla ukochanej, a za chwilę odczuwa jedynie zawiść.
Wypowiedź Gustawa wyraża jego skłonność do przesady w przeżywaniu emocji oraz skupienie wyłącznie na swojej osobie. Nie widzi tego, że kobieta mogła nie być z nim szczęśliwa, nie żywić do niego podobnych uczuć lub kochać innego niezależnie od jego statusu majątkowego. Bohater skupił się wyłącznie na własnym cierpieniu, nie próbując zrozumieć drugiej strony. Jego indywidualne przeżycia były najważniejsze, co doprowadziło go na skraj szaleństwa. Egotyzm i egzaltacja nie pozwoliły mu na pogodzenie się z sytuacją. Gustaw ciągle przeżywał swój koszmar na nowo, na własną prośbę trwał w zawieszeniu między piekłem a niebem.
Ćwiczenie 1.
25Zadanie 1.
53Zadanie 2.
53Zadanie 1.
220Zadanie 9.
220Ćwiczenie 2.
222