Analizując pisownię wyrazów i połączeń z ramki w poprzednim ćwiczeniu, przede wszystkim można odwołać się do zasady konwencjonalnej. Oznacza ona, że zapis wynika z przyjętej normy ortograficznej, a nie zawsze bezpośrednio z wymowy. Do zasady konwencjonalnej należą formy pisane łącznie: „donikąd”, „doprawdy”, „naczczo”, „naprawdę”, „naprędce”, „naraz”, „pokrótce”, „poniewczasie”, „zarazem”, „znikąd”. Do zasady konwencjonalnej należą też formy pisane rozdzielnie: „na pewno”, „w ogóle”, „w okamgnieniu”. Można częściowo odwołać się również do zasady morfologicznej, ponieważ w niektórych przykładach znaczenie i budowa wyrażenia decydują o zapisie. Dotyczy to zwłaszcza par: „doprawdy” i „do prawdy”, „naprawdę” i „na prawdę”, „naraz” i „na raz”, „poniewczasie” i „po niewczasie”. Zasada fonetyczna ma tu mniejsze znaczenie, ponieważ sama wymowa nie wyjaśnia pisowni łącznej i rozdzielnej. Zasada historyczna również nie jest najważniejsza, choć niektóre formy utrwaliły się w języku przez tradycję.
1. Zauważ, że w tym zadaniu chodzi głównie o pisownię łączną i rozdzielną, czyli o to, dlaczego jedne formy zapisujemy razem, a inne osobno.
2. Dostrzeż, że najważniejsza jest tu zasada konwencjonalna, ponieważ wiele zapisów wynika po prostu z ustalonej normy, np. „donikąd”, „naprawdę”, „na pewno”, „w ogóle”.
3. Zwróć uwagę, że zasada morfologiczna pomaga wtedy, gdy można wyjaśnić zapis budową wyrażenia, np. „na pewno” i „w okamgnieniu” zawierają przyimek oraz drugi wyraz.
4. Podkreśl, że zasada fonetyczna nie wystarcza, bo wymowa nie zawsze pokazuje, czy wyraz należy zapisać razem, czy osobno.
5. Wyjaśnij, że zasada historyczna może mieć znaczenie pomocnicze, ponieważ część form utrwaliła się w języku przez tradycję, ale w tym ćwiczeniu nie jest ona najważniejsza.