Zarówno w opowiadaniu Schulza, jak i w wierszu Leśmiana natura została przedstawiona jako żywa, dynamiczna i pełna tajemniczej energii. W obu utworach przyroda przekracza zwykły realizm, można powiedzieć, że staje się niemal samodzielną siłą, która wpływa na człowieka i go pochłania. Autorzy stosują liczne metafory, animizacje i personifikacje, dzięki którym świat natury wydaje się pulsować życiem. Podobieństwem jest także oniryczny klimat obu tekstów. Zarówno schulzowska wiosna, jak i leśmianowska zieleń mają charakter niezwykły, intensywny i trudny do jednoznacznego uchwycenia. Bohaterowie doświadczają wobec natury zachwytu, ale także zagubienia. Różnica polega jednak na sposobie ukazania relacji człowieka z naturą. U Schulza przyroda wiąże się głównie z odkrywaniem bogactwa świata, nadmiarem życia i olśnieniem rzeczywistością. W Topielcu natura ma bardziej mroczny i niebezpieczny charakter, gdyż prowadzi bohatera do utraty własnej tożsamości i śmierci. Zieleń u Leśmiana pochłania człowieka i „odczłowiecza” go, podczas gdy u Schulza świat przyrody przede wszystkim pobudza wyobraźnię i zachwyt.
1. Zauważ, że w obu utworach natura jest ożywiona i dynamiczna.
2. Dostrzeż zastosowanie metafor, personifikacji i animizacji.
3. Zwróć uwagę na oniryczny i niezwykły klimat obu tekstów.
4. Porównaj wpływ natury na bohaterów w obu utworach.
5. Wyciągnij wniosek, że u Schulza natura fascynuje i zachwyca, a u Leśmiana także zagraża i pochłania człowieka.