Żona poety reprezentuje rację życia codziennego, realnego i materialnego. Zwraca uwagę na biedę, głód i trudną sytuację rodziny („mrzemy z głodu”, „córki nasze — w nędzy i rozpaczy”). Broni sfery praktycznej, związanej z przetrwaniem, bezpieczeństwem i odpowiedzialnością za bliskich. Jej wypowiedź pokazuje lęk o przyszłość i potrzebę stabilizacji. Racja poety jest zupełnie inna. Dla niego najważniejsza jest twórczość i świat wyobraźni. Mimo świadomości trudnej sytuacji („wie i wiedział zawczasu”) nadal tworzy, ponieważ nie potrafi zrezygnować z poezji. Traktuje ją jako sens swojego istnienia i sposób wyrażania świata. Konflikt między nimi polega na zderzeniu dwóch sfer życia: praktycznej i duchowej. Żona domaga się troski o byt materialny, natomiast poeta wybiera sztukę, nawet kosztem cierpienia własnego i bliskich.
1. Zauważ, że żona mówi o biedzie i codziennych problemach.
2. Dostrzeż, że broni sfery życia materialnego i rodzinnego.
3. Zwróć uwagę, że poeta mimo tego nie rezygnuje z tworzenia.
4. Przeanalizuj różnicę między światem praktycznym a światem sztuki.
5. Wyciągnij wniosek, że konflikt wynika z odmiennych wartości i priorytetów.