Poeta żyje w oderwaniu od rzeczywistości i codziennych obowiązków. W wierszu określony jest jako „niebieski wycieruch”, „zbój obłoczny”, co podkreśla jego niezależność i bunt wobec świata. Jednocześnie jego życie naznaczone jest biedą i trudną sytuacją rodzinną („my tu pod płotem/ mrzemy z głodu”, „w chacie — nędza i zagłada”). Istota jego działania polega na tworzeniu poezji, czyli przekształcaniu rzeczywistości w słowa i obrazy. Poeta „słowa nawleka/ na sznur rytmu”, „treść, gdy w rytm się stacza/ póty w nim się kołysze, aż się przeinacza”. Oznacza to, że nadaje rzeczywistości nowy kształt, a więc zmienia ją, przetwarza i tworzy z niej sztukę. Jego działanie polega także na poszukiwaniu nieuchwytnego sensu i piękna („ujmie niepochwytność w dwa przyległe słowa”), co pokazuje, że poezja jest dla niego ważniejsza niż codzienne życie.
1. Zauważ określenia opisujące poetę i jego styl życia.
2. Dostrzeż kontrast między jego twórczością a biedą rodziny.
3. Zwróć uwagę na fragmenty mówiące o pracy ze słowem.
4. Przeanalizuj, jak poeta przekształca rzeczywistość w poezję.
5. Wyciągnij wniosek, że jego działanie polega na tworzeniu i przeinaczaniu świata poprzez słowa.