„Każda wiosna” jest przedstawiona jako zjawisko pełne obietnic, ale ostatecznie niespełnione. Zaczyna się od wielkich zapowiedzi i „horoskopów”, jednak z czasem traci swoją energię, sprzeniewierza się własnym ideom i „gubi” sens swoich obietnic. Jest zmienna, niekonsekwentna i kończy się rozczarowaniem. Natomiast „ta jedna wiosna” różni się tym, że ma odwagę wytrwać w swoich założeniach. Nie ulega rozpadowi ani chaosowi, lecz dąży do pełnej realizacji swoich możliwości. Chce się „ukonstytuować” i stać się wiosną ostateczną, spełnioną, która rzeczywiście realizuje to, co zapowiadała. W przeciwieństwie do zwykłych wiosen, ta jedna jest wyjątkowa, bo nie rezygnuje ze swoich obietnic i nie traci pierwotnej energii, można powiedzieć, że stanowi spełnienie idei wiosny.
1. Zauważ, że „każda wiosna” zaczyna się od obietnic, ale ich nie spełnia.
2. Dostrzeż motyw rozpadu i utraty sensu w opisie zwykłych wiosen.
3. Zwróć uwagę, że „ta jedna wiosna” chce pozostać wierna swoim zapowiedziom.
4. Porównaj ich przebieg – niespełnienie kontra realizacja.
5. Wyciągnij wniosek, że „ta jedna wiosna” jest ideałem i spełnieniem idei wiosny.