Droga wędrowca rozpoczyna się od przemierzania świata „z obłoków w obłoki”, co sugeruje oderwanie od rzeczywistości i swobodne, niemal duchowe podróżowanie. Następnie bohater zapragnął „zwiedzić duchem na przełaj zieleń samą w sobie”, czyli wkroczyć w głąb natury i jej istoty. W kolejnych etapach wędrówki zostaje on pochłonięty przez przyrodę: „demon zieleni wszechleśnym powiewem ogarnął go”, „kusił coraz głębiej — w tę zieleń, w tę zieleń”. Wędrowiec zatraca się w naturze, biegnie „wybrzeżami coraz innych światów”, aż dociera do przestrzeni nierealnych: „w taki bezświat zarośli, w taki bezbrzask głuchy”. Wędrówka ta ma charakter fantastyczny. Świadczą o tym elementy takie jak obecność „demona zieleni”, nielogiczne przestrzenie („bezświat”, „bezbrzask”), a także metaforyczne opisy podróży między światami. Wędrowiec nie porusza się w realnej przestrzeni, lecz w świecie wyobraźni i symboli, co prowadzi do jego przemiany i ostatecznego „zatopienia” w naturze jako „topielec zieleni”.
1. Zauważ, że droga wędrowca zaczyna się od obrazów oderwanych od rzeczywistości („obłoki”).
2. Dostrzeż moment wejścia w świat natury („zieleń sama w sobie”).
3. Zwróć uwagę na obecność elementów fantastycznych, np. „demon zieleni”.
4. Przeanalizuj opisy przestrzeni, które nie istnieją w rzeczywistości.
5. Wyciągnij wniosek, że wędrówka ma charakter symboliczny i fantastyczny.