Na soborze trydenckim (1545–1563) wprowadzano m.in. zakaz łączenia stanowisk kościelnych. Był to ważny krok do walki z nepotyzmem i symonią. Biskupi mieli kontrolować działania parafii, przeprowadzając wizytację i składając raporty papieżowi. Była to odpowiedź na zarzuty, że duchowni nie przestrzegają prawa kanonicznego m.in. celibatu.
Na soborze potwierdzono dogmaty wiary katolickiej, które umieszczono w syntezie zatytułowanej Trydenckie wyznanie wiary, a później również w Katechizmie rzymskim. Po soborze wzmogła się też liczba wydawanych dzieł broniących wiary katolickiej.
W tym widać chyba największą różnicę w religijności katolikami a protestantami – Ci drudzy kierowali się tylkoPismem Świętym, nie potrzebowali dodatkowych drukowanych źródeł wiary, a dogmaty odrzucali, skupiając się na indywidualnej odpowiedzialności za wiarę. Zmiany wprowadzone na soborze były natomiast dalej związane z dawnymi zasadami zwierzchności i hierarchii.
Sobór trydencki jest uważany za jeden z najważniejszych soborów w dziejach kościoła. Był on zwołany w krytycznym dla Kościoła czasie i miał stanowić odpowiedź na rosnącą w siłę reformację.