Katarzy, zwani też albigensami, to przedstawiciele ruchu religijnego, który w XI-XIII w. Rozwinął się na terenach południowej Francji. Przedstawiciele tego nurtu wierzyli, że świat ziemski jest grzeszny, ponieważ został stworzony przez złego Boga, równego Jezusowi Chrystusowi, do którego ma stanowić opozycję. Albigensi odrzucali ludzką naturę Jezusa i jego męczeństwo oraz starali się odciąć od wszystkiego co materialne, ponieważ zostało stworzone przez złego Boga. Wierni byli przyciągani do tego ruchu przez tzw. Doskonałych. Byli to ludzie, którzy odrzucali jedzenie mięsa i kontakty seksualne jako grzeszne. Przez swoją czystość, mogli udzielać innym wiernym sakramentów, jednak bycie Doskonałym nie oznaczało przynależności do grona kapłanów.
Inny znany ruch heretycki w epoce pełnego średniowiecza to Amalrycjanizm, którzy uznawali się zmartwychwstałych, ponieważ miał wystąpić w nich duch Święty, a w związku z tym ich czyny nie mogły zostać potępione na sądzie ostatecznym. Za heretycką, kościół uznał również działalność Johna Wycliffea, który sprzeciwiał się bogaceniu się kleru, krytykował wyższość władzy papieskiej, odrzucał celibat, kult świętych oraz ideę pielgrzymek.
Powodem pojawiania się herezji w okresie pełnego średniowiecza była ortodoksyjna wiara mieszkańców Europy. Doprowadziła ona do poszukiwania przez ludzi oryginalnej prawdy o Bogu, a to nieuchronnie prowadziło do podważania autorytetu kościoła katolickiego w sprawach wiary.
Nowe ruchy religijne w Europie pełnego średniowiecza doprowadziły do osłabienia wpływów kościoła katolickiego w Europie. Początkowo to osłabienie nie było wyraźnie widoczne, jednak z biegiem lat, wobec narastających kryzysów wewnątrz tej instytucji, opór wobec wszechwładzy duchownych narastał.