Londyn w czasie akcji powieści jest miastem zniszczonym, brudnym i zaniedbanym. Nie przypomina miejsca szczęśliwego życia, choć propaganda Partii próbuje przedstawiać rzeczywistość jako pasmo sukcesów. W mieście widać ruinę, biedę i rozpad. Ulice są ponure, budynki zniszczone, a zwykli ludzie żyją w bardzo trudnych warunkach. Winston wyobraża sobie Londyn jako „miasto miliona śmietników”, w którym mieszkańcy są niedożywieni, chodzą w przemakających butach i mieszkają w odrapanych, starych czynszówkach. Codzienne życie mieszkańców jest pełne braków, zmęczenia i upokorzenia. Ludzie żyją w biedzie, jedzą źle, pracują ciężko i nie mają dostępu do prawdziwego komfortu. Ich codzienność składa się z drobnych, przyziemnych czynności: łatania ubrań, reperowania sprzętów, szukania żywności, oszczędzania i prób zdobycia podstawowych produktów. Władza wmawia im jednak, że żyją lepiej niż dawniej. Propaganda powtarza, że obywatele mają więcej jedzenia, ubrań, rozrywek i lepsze domy, choć rzeczywistość temu przeczy. Mieszkańcy żyją także pod stałą kontrolą Partii. Są otoczeni propagandą, teleekranami, fałszowanymi statystykami i portretami Wielkiego Brata. Nie mogą ufać własnej pamięci ani własnym zmysłom, ponieważ Partia nieustannie zmienia przeszłość i narzuca ludziom oficjalną wersję prawdy. Codzienność w Londynie oznacza więc nie tylko materialną nędzę, ale także psychiczne zniewolenie.
1. Zauważ, że Londyn jest przedstawiony jako miasto brudne, biedne, zniszczone i zaniedbane.
2. Wskaż kontrast między rzeczywistością a propagandą Partii, która mówi o rozwoju i szczęściu obywateli.
3. Opisz codzienne życie mieszkańców jako pełne głodu, niedostatku, zmęczenia i walki o podstawowe potrzeby.
4. Podkreśl, że ludzie są kontrolowani przez Partię, teleekrany, fałszowane statystyki i kult Wielkiego Brata.
5. Zakończ wnioskiem, że świat powieści jest światem nędzy materialnej i zniewolenia psychicznego.