Winston ostatecznie odwołał się do oczywistości, zdrowego rozsądku i podstawowego doświadczenia zmysłowego. Próbując przeciwstawić się narzuconemu przez Partię sposobowi rozumienia świata, uznał, że musi istnieć rzeczywistość niezależna od propagandy i decyzji władzy. Dla niego prawda nie może zależeć wyłącznie od tego, co Partia każe ludziom uznać za prawdziwe. Najważniejszym przykładem jest przekonanie, że „dwa i dwa to cztery”. Winston traktuje tę prostą prawdę jako ostatni punkt oporu przeciwko totalitarnemu kłamstwu. Jeśli człowiek może jeszcze uznać, że istnieją fakty oczywiste i niezależne od władzy, to znaczy, że Partia nie opanowała całkowicie jego umysłu. Winston broni więc prawa do własnego widzenia świata, pamięci i logicznego myślenia. Jego sprzeciw polega na przekonaniu, że fakty istnieją nawet wtedy, gdy Partia je fałszuje, usuwa dokumenty i zmusza obywateli do przyjęcia oficjalnej wersji rzeczywistości. Dlatego Winston odwołuje się do elementarnej prawdy, którą można rozpoznać rozumem i zmysłami.
1. Zauważ, że Winston sprzeciwia się partyjnemu sposobowi myślenia, który każe uznawać kłamstwo za prawdę.
2. Wskaż, że ostatecznie odwołuje się do zdrowego rozsądku, logiki i doświadczenia zmysłowego.
3. Podkreśl znaczenie stwierdzenia, że „dwa i dwa to cztery”, jako symbolu niezależnej prawdy.
4. Wyjaśnij, że dla Winstona fakty istnieją niezależnie od decyzji Partii i propagandy.
5. Zakończ wnioskiem, że jego opór polega na obronie prawa człowieka do własnej pamięci, rozumu i postrzegania rzeczywistości.