Napisz krótki tekst stylizowany na Ferdydurke, pamiętając o grotesce, absurdzie, ośmieszaniu szkolnych form i pokazaniu człowieka wtłoczonego w cudzą „gębę”.

Upupienie klasowe

Siedziałem w ławce, choć ławka siedziała we mnie bardziej niż ja w niej. Była to ławka szkolna, drewniana, piszcząca i pełna inicjałów, które wyryły poprzednie pokolenia młodzieńców przedwcześnie unieruchomionych przez edukację. Nagle wszedł profesor i spojrzał na nas tak, jakbyśmy nie byli ludźmi, lecz zadaniem domowym, które należy sprawdzić, poprawić i obniżyć o stopień.

— Młodzieży! — zawołał. — Będziecie dziś dojrzali!

Na to cała klasa skurczyła się w sobie, bo dojrzewanie na rozkaz jest rzeczą nadzwyczaj podejrzaną. Zosia natychmiast przybrała minę pilnej uczennicy, Stefan minę buntownika, a ja, nieszczęsny, nie zdążyłem przybrać żadnej miny, więc przyprawiono mi minę przeciętną. Profesor zauważył to z zadowoleniem i rzekł, że mam twarz odpowiednią do odpowiedzi ustnej.

Wtedy zaczęło się pytanie. Nie pytano mnie o to, co wiem, ale o to, co powinienem wiedzieć, gdybym był tym, za kogo mnie brano. Wstałem więc nie ja, lecz moja szkolna postać: trochę przestraszona, trochę grzeczna, bardzo cudza. Słowa wypadały mi z ust jak kreda z połamanej tablicy. Klasa patrzyła, profesor dojrzewał nade mną, a ja coraz bardziej malałem, aż stałem się uczniem doskonałym, czyli zupełnie bezbronnym.

— Dobrze — powiedział profesor. — Widać postęp. Jeszcze trochę, a będzie z ciebie człowiek.

Wtedy zrozumiałem, że szkoła nie uczy nas być sobą, ale uczy nas, jak ładnie wyglądać, kiedy ktoś nas ogląda. Każdy dostał swoją minę, swoją rolę i swoją ławkę wewnętrzną. A dzwonek, zamiast nas wyzwolić, tylko oznajmił przerwę w upupieniu.