Podłożem konfliktu był spór pomiędzy możnowładztwem (magnateria) a szlachtą średnią. Zygmunt Stary swoją politykę opierał na magnaterii i ignorował izbę poselską tym samym szlachtę średnią. Prowadziło to do sporów na tle władzy, ponieważ nie zwoływano nawet sejmów. Szlachta średnia domagała się swoich praw na mocy konstytucji Nihil Novi, która miała gwarantować jej wpływ na decydowanie o polityce zewnętrznej, ale również zagranicznej.
Szlachta średnia domagała się większej władzy, większego udziału na sprawowanie władzy. Do tej pory największe korzyści królom przynieść mogła magnateria, która mogła dać królowi nie tylko pieniądze, ale i wojsko – magnaci często posiadali prywatne oddziały wojskowe, czasami liczące nawet kilka tysięcy żołnierzy.