Człowiek jest „wątły, niebaczny, rozdwojony w sobie”, co oznacza, że jest po prostu słaby. Co więcej, ciało jest „dla zbiegłych lubości”, co oznacza, że człowiek jest skazany na wieczną udrękę pożądań swojej cielesności. Świat zewnętrzny zaś jest „srogi ciemności” oraz stawia człowieka w wiecznym boju.
W tym zadaniu zastanów się nad kondycją człowieka w Sonecie IV. Pamiętaj, aby przekazać bojowanie człowieka względem świata i własnych pożądań.