Hamlet ma negatywny stosunek do świata i ludzi. Uważa on, że w każdym człowieku tkwi zło, dlatego wszyscy bez wyjątku są zdolni do popełnienia niemoralnych czynów. Światem rządzi pragnienie władzy i zemsty, od którego również i Hamlet nie może się odciąć.
W swoim monologu, wypowiedzianym do trzymanej w ręku czaszki błazna, przedstawia swoje poglądy na temat życia. Uważa, że lepiej jest żyć, działając, bowiem bierność jest bliska zwykłej, roślinnej egzystencji. Jest to znamienne w kontekście jego zachowania. Hamletem targają liczne wątpliwości natury moralnej, które uniemożliwiają mu podjęcie zdecydowanych działań.
Hamlet podejmuje rozważania o charakterze filozoficznym i moralnym. Przeżywa rozdarcie między wypełnieniem obowiązku a zasadami moralnymi.