Przyczyną pierwszej intifady było zajęcie przez Izraelitów zachodniego brzegu Jordanu.
Przyczyną drugiej intifady było niezadowolenie społeczne wynikające z niskiego standardu życia w Autonomii Palestyńskiej oraz ciągle tlący się konflikt między Żydami a Palestyńczykami.
Powstania Palestyńczyków wynikały z niezadowolenia społecznego i braku akceptacji dla istnienia państwa Izraelskiego (pierwsza intifada) oraz problemy wynikające ze skłócenia rządu i słabej sytuacji ekonomicznej terenów zajmowanych przez Autonomię Palestyńską (druga intifada). Konflikt, choć przygaszony, wciąż się tli, powodując straty w ludziach i budynkach po obu stronach oraz problem z zawarciem trwałego porozumienia między oboma krajami.