Problemami wynikającymi z reform było:
- podział społeczeństwa na bogatych i biednych,
- rozwarstwienie w rozwoju gospodarczym terenu: obrzeża państwa są rozwinięte i uprzemysłowione, podczas gdy większość rolniczych terenów wewnątrz państwa wciąż stosuje metody upraw z ubiegłego wieku,
- dyktatura jednej partii – ustrój dyktatorski prowadzi do regularnego łamania praw człowieka, braku wolności słowa i cenzury informacji, jakie docierają do społeczeństwa,
- przeludnienie, na które zareagowano polityką jednego dziecka; ta z kolei doprowadziła do starzenia się społeczeństwa i zachwiania równowagi płciowej: większej liczby mężczyzn niż kobiet,
- problemów z mniejszościami narodowymi: większość mniejszości pozostaje niezasymilowana, cześć dąży do niepodległości (Tybet), co destabilizuje państwo,
- niepewność socjalna: brak zabezpieczeń przed wprowadzeniem reform doprowadziła do wzrostu bezrobocia i doprowadziła część społeczeństwa do utraty dostępu np. do opieki zdrowotnej,
- pogarszający się stan ekologiczny państwa: uprzemysłowienie doprowadziło do silnego zanieczyszczenia środowiska.
Reformy poprawiły jakość życia tysięcy ludzi, ale stworzyły równie dużo problemów, z którymi Państwo Środka nie może sobie poradzić do dzisiaj. Głównym problemem było nierównomierne skupienie się na modernizacji poszczególnych regionów kraju: te z potencjałem usługowo-przemysłowym rozwinęły się w szybkim tempie, podczas gdy sektory rolnicze zostały pozostawione same sobie, przez co technologia używana na roli pozostaje w tyle w stosunku do technologii używanej np. przy produkcji. Z tego powodu jakość życia mieszkańców regionów rozwiniętych poprawiła się, podczas gdy mieszkańcy obszarów rolniczych nie otrzymali podobnej możliwości.