Mickiewicz konwencję sentymentalną zastosował przy opisie duchów lekkich i średnich w cz. II Dziadów. Dzieci – Józio i Rózia są przedstawione jako śliczne dzieci, które nigdy nie zaznały głodu ani goryczy. Teraz jako duchy proszą o dwa ziarnka gorczycy, aby móc odkupić swoje przewinienia. Zosia natomiast to piękna młoda dziewczyna, która nigdy nie przeżyła miłości ani tym bardziej zawodu miłosnego. Z tego powodu musi unosić się w zawieszeniu miedzy niebem a ziemią. Mickiewicz pokazując takie duchy wyrazi ł swoje zdanie na temat sentymentalizmu – zakłamuję rzeczywistość – każdy kto przeżywa swe życie tak jak dzieci i Zosia zostanie ukarany. Za to że nie przeżył cierpienia w życiu.
Mickiewicz opisując duchy średnie i lekkie dał wyraz swemu krytycznemu podejściu do sentymentalizmu – nie można opisywać rzeczywistości tak jakby zło nie istniało ponieważ to jest nieprawda.