Kontrreformacja skupiała się na promowaniu katolickiej doktryny, wzmacnianiu wierzeń i emocjonalnym zaangażowaniu wiernych. Sztuka barokowa była używana jako potężne narzędzie propagandowe w tym procesie. Barok charakteryzował się dramatyzmem, emocjonalnością, bogactwem form i dynamiką. Jego celem było wzbudzanie uczuć i oddziaływanie na zmysły wiernych w celu wzmacniania ich wiary i lojalności wobec Kościoła katolickiego. Przykładem tego wpływu na artystów jest malarstwo religijne, które skupiało się na przedstawianiu scen biblijnych w sposób spektakularny i pełen dramatyzmu, co świetnie widać m.in. na obrazie „Zawieszenie na krzyżu” autorstwa Petera Paula Rubensa, które przedstawia mękę Chrystusa w sposób mocno ekspresyjny.
Innym przykładem jest architektura. Kościoły i klasztory budowane w tym stylu miały w sobie elementy monumentalności, przepychu i zbytku - ich wnętrza były bogato zdobione i przyciągały uwagę wiernych. Architektura sakralna miała wzmocnić uczucia religijne i wprowadzić wiernych w stan skupienia i zadumy, a także zapewnić poczucie prestiżu z przynależności do wspólnoty Kościoła. Jednym z najbardziej znanych przykładów jest zaprojektowana przez Berniniego Bazylika Świętego Piotra w Watykanie z charakterystycznym, monumentalnym placem przed nią. Wnętrza kościołów barokowych były często zdobione freskami, rzeźbami i innymi elementami artystycznymi, które miały oddziaływać na zmysły i stymulować uczucia religijne. Wybitnym przykładem jest Kaplica Sykstyńska w Watykanie, gdzie znajdują się słynne freski Michała Anioła, takie jak „Stworzenie Adama” czy „Sąd Ostateczny”.
Sztuka odgrywała ważną rolę w planach kontrreformacji, służąc jako narzędzie propagandowe do wzmacniania wiary katolickiej i oddziaływania na emocje wiernych. Wpłynęło to na cechy dzieł artystów okresu baroku, które cechowały się dramatyzmem, emocjonalnością i bogactwem form. Przykłady takiej sztuki można znaleźć w barokowym malarstwie religijnym, architekturze sakralnej i dekoracji wnętrz kościołów.