Sobór Trydencki podkreślił znaczenie sztuki sakralnej jako narzędzia do komunikowania treści religijnych i wzmacniania wiary. Zalecono artystom tworzenie dzieł, które miały oddziaływać na wierzących i pomagać im w zrozumieniu i praktykowaniu religii. To przyczyniło się do wzrostu zainteresowania sztuką sakralną i stworzenia monumentalnych dzieł o głębokim oddziaływaniu emocjonalnym.
W wyniku obrad tej instytucji podkreślono znaczenie sztuki sakralnej w praktykach religijnych, zwłaszcza podczas celebracji liturgicznych i modlitewnych. To spowodowało rozwój ikonografii katolickiej, a także stymulowało artystów do tworzenia monumentalnych ołtarzy, fresków i rzeźb, które miały wzbudzać prestiż, zadowolenie z uczestnictwa w celebracji wiary, służyć jako motywator do medytacji i kontemplacji. Wprowadzono zasadę mówiącą, by unikać skomplikowanych, alegorycznych interpretacji i skupić się na przekazie jasnych i zrozumiałych treści religijnych. Miało to zapewnić większą dostępność i zrozumiałość dla wszystkich wiernych. W rezultacie sztuka stała się bardziej realistyczna i ukierunkowana na klarowność przekazu, często wykorzystując dramatyczne sceny, gestykulację i światłocienie, aby przyciągnąć uwagę wiernych.
Sobór wprowadził także zasady cenzury i kontroli nad treściami artystycznymi, aby zapobiec potencjalnym nadużyciom i herezjom. Wprowadzono wytyczne dotyczące tematyki, stylu i treści dzieł sztuki sakralnej, które miały być zgodne z nauką i doktryną katolicką. Zakazano m.in. prezentowania nagości i seksualizowaniaciał ludzkich, a zwłaszcza postaci religijnych.
Wszystkie te postanowienia Soboru Trydenckiego miały wpływ na rozwój sztuki barokowej, która stawała się coraz bardziej dramatyczna, ekspresyjna i emocjonalna. Artystom nakazywano tworzenie dzieł, które miały oddziaływać na wiarę i emocje wiernych, a jednocześnie przestrzegać zasad i nauk katolickich. Sztuka barokowa stała się narzędziem do wzmacniania wiary, komunikowania treści religijnych i wywoływania uczucia prestiżu z przynależności do elitarnego grona.