Zasada „król panuje, ale nie rządzi” odnosi się do formy rządów, w której władza wykonawcza należy formalnie do monarchy, ale faktyczne zarządzanie państwem spoczywa w rękach innych organów lub osób. Ten system rządów był charakterystyczny dla monarchii konstytucyjnych, w których władza monarchy była ograniczona przez konstytucję, prawa i instytucje państwowe. Monarcha pełnił głównie rolę symboliczną i reprezentacyjną, sprawując władzę ceremonialną, ale nie miał pełnego wpływu na procesy polityczne i decyzje rządowe.
W takim systemie, rzeczywiste rządy sprawowane były przez organy ustawodawcze, takie jak parlament, i podlegała systemowi prawnemu, na przykład konstytucji lub ustawie zasadniczej określającym jego prawa i obowiązki. Monarcha mógł mieć pewne uprawnienia, takie jak nadawanie orderów, weta wobec ustaw, mianowanie niektórych urzędników czy reprezentowanie państwa na arenie międzynarodowej, ale nie miał władzy absolutnej i nie mógł samodzielnie podejmować decyzji politycznych. Istotą tej zasady było zapewnienie równowagi władzy i ograniczenie absolutyzmu monarszego.
Przykładem kraju, w którym zasada „król panuje, ale nie rządzi” miała szczególne znaczenie, jest Wielka Brytania. W brytyjskim systemie monarchii konstytucyjnej władza króla jest silnie ograniczona przez parlament, który ma decydujący wpływ na procesy polityczne i decyzyjne. Monarcha pełni głównie rolę ceremonialną i reprezentacyjną, będąc symbolem jedności narodu.