Obraz „Lekcja anatomii doktora Tulpa” autorstwa Rembrandta jest znany z mistrzowskiego zastosowania światła i cienia, które nadają mu głębi i dramatyzmu. Przyglądając się temu aspektowi obrazu, można zauważyć, że Rembrandt świadomie użył tego rozwiązania, aby skupić uwagę widza na kluczowych elementach kompozycji.
Najlepiej oświetlonym fragmentem jest centralna część obrazu, gdzie na stole leży ciało badane przez doktora Tulpa. Promienie światła padają na martwą postać, na jej twarz, tors i dłonie. Kontrast między oświetlonym ciałem a otaczającymi je mrokiem jest wyraźny, sprawiając, że staje się ono głównym punktem kompozycji. Najsłabiej oświetlonym fragmentem obrazu jest z kolei tło oraz postacie znajdujące się za zwłokami, poza bezpośrednim polem światła. Są one zanurzone w głębokich cieniach, a ich detale są bardzo słabo widoczne. Przykładem jest grupa postaci w lewym górnym rogu obrazu, która jest prawie całkowicie zatopiona w mroku.
Zastosowanie takiego kontrastu miało służyć podkreśleniu znaczenia ciała mężczyzny i prowadzonej lekcji, będącej głównym tematu obrazu. Cienie nadają głębię i trójwymiarowość kompozycji, tworząc atmosferę dramatyzmu i tajemnicy. Dodatkowo, pozwalało to Rembrandtowi skoncentrować uwagę widza na kluczowych fragmentach i postaciach, sterując wzrokiem widzów, by wywołać pożądane przez autora emocje.
Obrazu „Lekcja anatomii doktora Tulpa” jest jednym z najbardziej znanych dzieł Rembrandta, uważany za arcydzieło sztuki holenderskiej złotego wieku. Przedstawia on prawdziwą scenę z lekcji anatomii, która odbyła się w Amsterdamie w 1632 roku pod przewodnictwem doktora NicolaesaTulpa.