Parlamentarzyści uważali, że ich obowiązkiem jest powołanie sił zbrojnych w celu zachowania pokoju w królestwie. Wyrażali troskę o uniknięcie wojny domowej, która mogłaby prowadzić do opłakanych skutków i negatywnych konsekwencji dla kraju. Pragnęli chronić życie i mienie poddanych oraz utrzymać stabilność i bezpieczeństwo. Dążyli do zapewnienia bezpieczeństwa istnienia instytucji parlamentu, który był kluczowy dla sprawowania władzy i podejmowania decyzji politycznych. Wskazywali na potrzebę ochrony wolności religijnej, twierdząc, że zmiana wyznania narodu może być niebezpieczna i doprowadzić do zbędnych podziałów. Dlatego dowodzili, że próba narzucenia nowej religii przez króla jest aktem zdrady dokonanym wpływem jezuitów, którzy rzekomo dążyli do uwikłania narodu w niewolę i chaos.
Parlamentarzyści występowali w obronie pokoju, życia i mienia poddanych, bezpieczeństwa parlamentu oraz wolności religijnej. Dążyli do zapobieżenia wojnie domowej i negatywnym skutkom, które by z niej wynikały. Pragnęli również chronić naród przed negatywnym wpływem jezuitów.