W okresie panowania Ludwika XIV we Francji można wyróżnić dwa główne środowiska polityczne o różnych podejściach do wzmocnienia władzy królewskiej:
Fronda była ruchem opozycyjnym wobec polityki Ludwika XIV i jego pierwszego ministra – JulesaMazariniego. Za jego początek można uznać wybuch niezadowolenia w roku 1648, zaś koniec przypada na rok 1653. Fronda się ze zróżnicowanych grup społecznych i politycznych, w tym parlamentu, szlachty i części burżuazji. Ruch sprzeciwiał się centralizacji władzy, dążył do zachowania autonomii regionalnych instytucji i ograniczenia władzy królewskiej. Fronda miał charakter zarówno polityczny, jak i społeczny, a przyczynami jego powstania były zarówno nadużycia władzy królewskiej, jak i problemy ekonomiczno-społeczne.
Stronnictwo dworskie było grupą arystokratów i urzędników, którzy popierali politykę centralizacji władzy królewskiej i umocnienia roli monarchy. Wielu z jej członków wywodziło się z niższej szlachty nobilitowanej przez władcę, który w ten sposób pozyskiwał ich lojalność. Stanowili oni bliskie otoczenie Ludwika XIV i pełnili wysokie urzędy w jego administracji. Stronnictwo wierzyło w ideę absolutyzmu królewskiego i przekonane było, że silna władza monarchy jest niezbędna do utrzymania stabilności oraz porządku we Francji.
Względy, które legły u podstaw tych różnic, wynikały z różnych interesów i perspektyw społecznych. Frondaskupiałagrupy, które utraciły lub obawiały się utraty swojej pozycji i przywilejów w wyniku centralizacji władzy królewskiej. Parlament i szlachta martwiły się ograniczeniem swojej autonomii i wpływu na decyzje polityczne. Natomiast stronnictwo dworskie korzystało z władzy królewskiej, uzyskując wysokie stanowiska i przywileje.
Ludwik XIV był mistrzem wykorzystywania sztuki i kultury do umocnienia swojej władzy. Wprowadził politykę patronatu artystycznego i był jednym z najważniejszych mecenasów sztuki w historii Francji. Wielkie projekty artystyczne, takie jak budowa Pałacu Wersalskiego czy Luwru, były nie tylko manifestacją potęgi monarchy, ale także narzędziem propagandowym mającym na celu podkreślenie jego władzy i prestiżu. Ludwik XIV gromadził wokół siebie wybitnych artystów, takich jak malarz Charles Le Brun i kompozytor Jean-Baptiste Lully, którzy tworzyli dzieła mające na celu gloryfikację władcy i jego reżimu. Dzięki temu Ludwik XIV zapisał się w historii jako jedna z kluczowych postaci związanych z rozwojem sztuki i kultury.