W tekście wspomniano o dwóch pierwotnych metodach walki ruchu robotniczego o swoje prawa: strajku i bojkocie. Jednak, jak stwierdza autor, te metody stały się niewystarczające dla nowoczesnego proletariatu.
Karl Kautsky, jako przedstawiciel rewolucjonizmu, opowiadał się za wykorzystaniem nowoczesnych metod walki ruchu robotniczego, które uwzględniały ówczesne warunki przemysłowe i społeczne. Zwracał uwagę na potrzebę posiadania środków masowego komunikowania się, takich jak wolna prasa i prawo do zgromadzeń, aby uczynić masę robotniczą świadomą swoich interesów i skłonić ją do działania jako jedyną organizację. Kautsky uważał, że aktywność parlamentarna jest kluczowa dla robotników, którzy nie mają bezpośredniego wpływu na rządzących i stanowiących prawo, w przeciwieństwie do wielkich kapitalistów.