Niemcy i Stany Zjednoczone to kraje, których produkcja żelaza i stali rosła najszybciej w latach 1890-1913. Wielkość produkcji żelaza i stali w XIX wieku była uznawana za wskaźnik rozwoju gospodarczego danego kraju, ponieważ ich produkcja była kluczowa dla rozwoju przemysłu i infrastruktury kolejowej oraz budowy maszyn i narzędzi.
Rosnąca produkcja stali i żelaza umożliwiała także szybszy rozwój innych gałęzi przemysłu, takich jak budownictwo, transport czy broń. Wraz z rozwojem technologii i zwiększającym się zapotrzebowaniem na te materiały, kraje, które potrafiły efektywnie je produkować, zyskiwały przewagę w gospodarce i stawały się liderami w dziedzinie przemysłu.