Słowa o "żelazie i krwi" odnoszą się do polityki mocarstwowej, która zakładała, że siła militarystyczna jest kluczowa w kształtowaniu polityki zagranicznej. Bismarck uważał, że Prusy muszą zachować swoje siły i nie wahają się użyć siły, aby osiągnąć swoje cele. Po przemówieniu Bismarck działał w kierunku zjednoczenia Niemiec pod przywództwem Prus. Wykorzystał wojnę z Danią w 1864 roku, a następnie wojnę z Austrią w 1866 roku, aby zwiększyć wpływy Prus w Niemczech. W kolejnych latach Bismarck dążył do stworzenia silnego państwa niemieckiego, co udało mu się osiągnąć po zakończeniu wojny z Francją w 1871 roku i proklamowaniu Cesarstwa Niemieckiego.
W kontekście polityki zagranicznej Prus w kolejnych latach po przemówieniu Bismarcka, słowa o żelazie i krwi oznaczały dążenie do zjednoczenia Niemiec poprzez siłę militarną i wojny. Prusy pod wodzą Bismarcka prowadziły politykę realizującą ideał realpolitik, która dążyła do zdominowania pozostałych państw niemieckich. W latach 1864-1866 Prusy prowadziły wojny z Danią, Austrią i krajami niemieckimi, zwyciężając w każdej z nich. Dzięki temu Bismarckowi udało się zjednoczyć Niemcy i stworzyć Cesarstwo Niemieckie. Ostatecznie, słowa o żelazie i krwi w kontekście polityki zagranicznej Prus w kolejnych siedmiu latach, odnoszą się do dążenia do siły militarnej i dominacji w regionie w celu zrealizowania celów zjednoczenia Niemiec.