Narastający kryzys i niezadowolenie z rządów króla spowodowały wybuch rewolucji w lutym 1848 r.
Bezpośrednią przyczyną była niezgoda władz na zorganizowanie „bankietu” w Paryżu z początkiem roku.
Początkowe manifestacje przekształciły się w powstanie, do którego dołączyła część wojska.
Abdykacja Ludwika Napoleona, utworzenie Rządu Tymczasowego, który uchwalił pierwsze reformy (np. zorganizowano warsztaty narodowe).
23 kwietnia przeprowadzono pierwsze demokratyczne wybory.
W czerwcu rząd zlikwidował warsztaty narodowe i ogłosił, że robotnicy powinni zgłosić się do wojska lub udać się na prowincję – oburzenie robotników.
Wybuch walk w Paryżu, jednak robotników nie poparła żadna inna klasa społeczna.
W listopadzie doszło do uchwalenia nowej konstytucji, która zadowalała elity liberalne.
W okresie Wiosny Ludów ukuto powiedzenie, że „gdy Francja kichnie, to cała Europa dostaje kataru”. Miało to związek z tym, że wydarzenia rewolucyjne zapoczątkowane właśnie we Francji błyskawicznie rozprzestrzeniły się po całej Europie.