Już na początku XIX w. Turcja była zwana „chorym człowiekiem Europy”. Oznaczało to pogłębiającą się słabość imperium, która uwidoczniła się zwłaszcza podczas greckich, serbskich i mołdawskich walk o niezależność. Ponadto Turcję toczyły problemy wewnętrzne, brak reform i tendencje niepodległościowe innych narodów zamieszkujących państwo. W latach 30. XIX w. Egipt zapragnął uniezależnić się od sułtana i gdyby nie zachodnioeuropejska pomoc, Turcja poniosłaby klęskę. Mahmud II rozpoczął intensywny okres reform, które później były kontynuowane przez jego następcę — Abdulmecida I.
Najważniejsze reformy:
- zniesienie korpusu janczarów
- reorganizacja armii
- modernizacja floty i artylerii
- reforma administracji