Rosja – minister spraw zagranicznych Karl Robert Nesselrode
Austria – minister spraw zagranicznych Klemens von Metternich
Wielka Brytania – szef dyplomacji Robert Stewart Castlereagh
Prusy – szef ministrów Karl August von Hardenberg
Francja – minister spraw zagranicznych Charles de Talleyrand
Najważniejsze decyzje podejmowały cztery państwa – Rosja, Austria, Wielka Brytania i Prusy, jednak w pewnym momencie zręczny dyplomata francuski Charles de Talleyrand doprowadził do włączenia w nie Francji. Argumentem, jaki przedstawiał, był fakt, że powracająca do ancien regime Francja Burbonów „zwyciężyła” z rządami napoleońskimi i powinna zaliczać się do mocarstw decydujących o sprawach Europy.