Francja:
Po powrocie Burbonów na tron w osobie Ludwika XVIII, we Francji zaczęła obowiązywać Karta konstytucyjna, która miała być kompromisem między starym a nowym porządkiem – między innymi wprowadzono dwuizbowy parlament, składający się Izby Deputowanych (wysoki cenzus majątkowy, jedynie 100 tys. obywateli mogło głosować) oraz Izba Parów (mianowani przez króla). Karta utrzymała kodeks cywilny Napoleona, w którym zagwarantowano równość wobec prawa czy wolność osobistą. Decyzje te były krytykowane przez wszystkie grupy społeczne, łącznie z arystokracją, która liczyła na powrót ich dominującej pozycji oraz przywilejów.
Włochy:
Kongres wiedeński przywrócił rozbicie polityczne i terytorialne na Półwyspie Apenińskim. Zgodnie z zasadą restauracji, na tron Sardynii powróciła panująca tam wcześniej dynastia sabaudzka – władcą został Wiktor Emanuel I. W Modenie i Toskanii panowali książęta austriaccy. Na tron watykański powrócił papież Pius VII, a na południe, do Królestwa Obojga Sycylii – Ferdynand I Burbon. Większość z tych władców miała konserwatywne poglądy, wprowadzając w swoich krajach rządy absolutne. Coraz bardziej było widać różnice gospodarcze i kulturowe pomiędzy bogatszą i bardziej rozwiniętą północą, a zacofanym, feudalnym południem. Te różnice są widoczne do dziś.
Po przejęciu rządów, władcy zaciekle zwalczali przejawy postępu związane z rewolucją francuską i zasadami wprowadzonymi przez Bonapartego. Zrodziło to bunt wśród mieszkańców Italii, którzy zaznając w czasach napoleońskich praw obywatelskich, zaczęli również rozmyślać o zjednoczeniu państwa. Powstawały pierwsze organizacje spiskowe (np. karbonariusze, Młode Włochy). Tak skomplikowana sytuacja trwała aż do faktycznego zjednoczenia Włoch w 1861 r., które nastąpiło dzięki Piemontowi i działalności „ojców zjednoczenia” – Mazziniego, Garibaldiego czy Cavoura.
Konflikt pomiędzy rojalistami a bonapartystami obfitował w prześladowania zwolenników Napoleona – tzw. okres „białego terroru”. Jednocześnie w cały kraju narastała opozycja wobec Burbonów.