Studenci obawiali się ograniczenia wolności akademickiej i naruszenia autonomii uniwersytetów, szczególnie po przypadkach usuwania niektórych profesorów i ograniczania swobody badań. Studenci byli pod wpływem ducha buntu i pragnęli wyrazić swoje niezadowolenie z panującej sytuacji.
Wydarzenia rozpoczęły się w Krakowie 8 marca 1968 r., kiedy studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego wyszli na ulice, protestując przeciwko usunięciu z uczelni dwóch studentów działających w opozycji antykomunistycznej. Protesty szybko rozprzestrzeniły się na inne miasta Polski, włączając w to Warszawę, Łódź, Wrocław i Gdańsk. Studenci domagali się demokratycznych reform, wolności prasy i wyrażania poglądów politycznych.
Represje wobec studentów przyczyniły się do dalszego ograniczenia wolności akademickiej i nadzoru władz nad uczelniami. Władze komunistyczne zyskały na czasie, utrzymując kontrolę nad społeczeństwem i ograniczając ruchy opozycyjne.
Wystąpienia studenckie w marcu 1968 r. w Polsce miały swoje podłoże w szerokim kontekście społecznym, politycznym i międzynarodowym.