W latach 1971-1980 w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (PRL) Kościół katolicki odegrał znaczącą rolę zarówno w sferze społecznej, jak i politycznej, choć relacje między władzami komunistycznymi a Kościołem były trudne. Władze PRL stosowały różne ograniczenia wobec Kościoła, m.in. kontrolę nad duchowieństwem i cenzurę kaznodziejstwa. Konflikt narastał zwłaszcza w kwestii nauczania religii w szkołach. W latach 80., w kontekście narastającego niezadowolenia społecznego, Kościół odegrał kluczową rolę w powstaniu ruchu Solidarność. Papież Jan Paweł II, wybrany w 1978 r., stał się ważnym symbolem jedności i oporu przeciwko reżimowi. Mimo ograniczeń Kościół kontynuował działalność charytatywną, udzielając pomocy potrzebującym. Jego wpływ na opinie społeczne był istotny, przekazując wartości solidarności i chrześcijańskie ideały. W ten sposób Kościół katolicki w Polsce pełnił istotną rolę społeczno-polityczną w okresie PRL.
Mimo ograniczeń ze strony władz komunistycznych Kościół pozostawał ważnym ośrodkiem niezależności i oporu przeciwko reżimowi.