W tle tego zjawiska znajdowały się napięcia społeczne wynikające z niepowodzeń gospodarczych i trudności w relacjach międzynarodowych, zwłaszcza w kontekście wojny sześciodniowej na Bliskim Wschodzie. Kampania antysemicka stała się narzędziem politycznym, którego liderzy, w tym I sekretarz PZPR Władysław Gomułka, używali w celu odsunięcia od siebie uwagi wobec rosnącego niezadowolenia społecznego. Oskarżenia o rzekome sympatie syjonistyczne miały na celu zdyskredytowanie opozycji wewnątrz partii, co skutkowało represjami wobec osób pochodzenia żydowskiego i umocnieniem pozycji Gomułki.
Długofalowe konsekwencje kampanii antysemickiej obejmują zmiany kadrowe w PZPR, gdzie wielu działaczy żydowskiego pochodzenia straciło swoje pozycje, a także negatywny wpływ na społeczeństwo polskie. Represje spowodowały emigrację części społeczności żydowskiej, a atmosfera nietolerancji pozostawiła trwałe piętno na relacjach między-etnicznych w Polsce.
Kampania antysemicka stanowiła jednocześnie narzędzie umacniania władzy oraz element szerszego kontekstu społeczno-politycznego tamtego okresu.