Palestyńczycy:
- uznawali się za rdzennych mieszkańców, którzy pielęgnowali tę ziemię od lat i mają prawo do samodzielnego decydowania o jej podziale,
- uważali, że Żydowskie prawo do Palestyny sprzed 2 tysięcy lat już wygasło i że przybywający Żydzi są takimi samymi kolonizatorami, jak krzyżowcy.
Z kolei Żydzi uważali, że:
- są narodem, dlatego mają prawo do własnego państwa
- Holokaust był spowodowany brakiem państwa żydowskiego
- nie istnieje inna ziemia, do której zamieszkania mieliby prawo; w Palestynie istniały jedyne państwa żydowskie, po jej opuszczeniu nie mieliby innego miejsca na osiedlenie się.
Obie strony uznawały Palestynę za swoje terytorium, Żydzi – ze względu na czasy starożytne, Palestyńczycy – gdyż byli jej obecnymi gospodarzami. Argumenty obu stron byłyby możliwe do pogodzenia w wyniku negocjacji; problem polegał na tym, że utworzenie państwa Izraelskiego zostało Palestyńczykom narzucone odgórnie, bez konsultacji z nimi. To zrodziło urazę do „przybyszów” i strach o prawo do samostanowienia czy zachowania własnej kultury (pamiętaj, że muzułmanizm wi judaizm to dwie bardzo odienne religie; podobnie kultura żydowska praktykowana nawet w diasporze, rozproszeniu narodu po całym świecie, była zupełnie inna od kultury Arabów, którzy od lat zamieszkiwali te terytoria).