Biorąc pod uwagę dekadenckie wyobrażenie o nirwanie i postawę rozpaczliwego hedonizmu, napisz, jaka interpretacja wysnuwa się z wiersza „O, przyjdź!”.
Wiersz Koraba–Brzozowskiego ukazuje człowieka, przywołującego pewną postać, która jak się okazuje, jest śmiercią. Bohater jest zawieszony pomiędzy życiem a śmiercią, którą tak bardzo pragnie ujrzeć. Przez uosobienie jej z kobietą, można potraktować śmierć jako jego kochankę, za którą tęskni. Człowiek ten jest zobojętniały na rzeczywistość, chce przestać czuć i egzystować w realnym świecie, przez co wierzy, że śmierć jest w stanie przynieść mu ukojenie. Postawy te przypominają młodopolskie wyobrażenie o nirwanie, a także postawę rozpaczliwego hedonizmu.
Rozpaczliwy hedonizm jest to postawa charakterystyczna dla dekadentów, oznaczająca ucieczkę w rozkosz, by nie musieć egzystować w rzeczywistości pełnej smutku i rozpaczy. Nirwana jest to zawieszenie pomiędzy życiem a śmiercią, jest to swego rodzaju szczęśliwa bierność, niejednokrotnie utożsamiana z odurzeniem.