Porównaj koncepcję romantycznego poety wieszcza z dekadenckim wizerunkiem poety przeklętego, zwracając uwagę na to, czym jest dar poetycki, jakie są relacje poety z innymi ludźmi, a także jakie jest jego miejsce w społeczeństwie.
Romantyczny poeta wieszcz i dekadencki poeta przeklęty znacząco się od siebie różnią. Pierwszy z nich miał naturalną sposobność do tego, by kierować społeczeństwem i natchnąć w całą grupę ludzi wszelkie uczucia. Poprzez swój naturalny dar miał on przewidywać przyszłość i tworzyć teksty, które poruszają i przekazują całej grupie ludzi (np. Całemu narodowi) wskazówki, uczucia, dzięki którym powinni móc dalej działać w obliczu rygorów formalnych.
Chociaż romantyczny poeta wieszcz był jednostką utożsamianą z indywidualizmem, miał on dobre relacje z innymi ludźmi, którzy czuli wobec niego respekt, choć w społeczeństwie stał on na samym czubku hierarchii. Romantyczny poeta wieszcz był albowiem duchowym przywódcą narodu. Poeta przeklęty był jego przeciwieństwem. Jego dar poetycki skupiał się wokół pewnych impulsów, bólu i ekstazy, podczas których tworzył. Jego dzieła okupione były rozpaczą, a także stanem pewnego odurzenia. Relacje z ludźmi nie należały do najlepszych, poeta był zbuntowany przeciwko społeczeństwu, nie znajdywał w nim uznania i sam także izolował się od całej grupy ludzi. Działał sam, zatracając się w swojej własnej nirwanie i nie znajdując kompromisu pomiędzy natchnioną twórczością a realnym życiem.
Jako przykład romantycznego poety wieszcza, można podać Adama Mickiewicza. Nirwana jest to zawieszenie pomiędzy życiem a śmiercią, jest to swego rodzaju szczęśliwa bierność, niejednokrotnie utożsamiana z odurzeniem.