Rozpatrz problem „Kobiet w walce o równouprawnienie” na podstawie utworów z XIX wieku.
Kobiety w literaturze XIX wieku były przedstawiane na wiele sposobów. Z jednej strony mieliśmy panią Dulską, której daleko było do jakiejkolwiek walki o równouprawnienie. Byłą bohaterką silną, jednak sama wolała, by kobiety pozostawały w ciszy, nie sprzeciwiały się, żyły spokojnie bez zbędnego zamieszania. Dulska dominowała, ale jej postawy i przekonania były kontrastujące. Inną z postaci kobiecych była Izabela Łęcka, która także w obliczu mężczyzn zdawała się postacią pomijaną, gorszą, która musi dostosować się do ich przekonań i planów wobec niej samej. W literaturze XIX wieku dostrzec mogliśmy też postacie takie jak: Sonia Marmieładowa, czy przedstawienie kobiet w przedmiotowy sposób u Tetmajera, np. W wierszu „Lubię, kiedy kobieta”. Można więc określić, że choć problem braku równouprawnienia był ogromny, a kobiety starały się walczyć o nie, w literaturze tendencja do dyskutowania na ten temat, nie była znacząca. Równouprawnienie nie było częstym motywem, a same kobiety nadal były uprzedmiotawiane i sprowadzane do roli zabawek mężczyzn.
Chociaż motyw równouprawnienia kobiet pojawiał się już w literaturze pozytywistycznej, w tekstach nie był dominujący, w okresie Młodej Polski, kobiety nadal ukazywane były w sposób przedmiotowy.