Porównaj rozmowę z wiersza „O, przyjdź!” z rozmową z wiersza „Koniec wieku XIX”, biorąc pod uwagę to, kim są odbiorcy obu wypowiedzi i do jakich wniosków dochodzą.
Obie te poetyckie „rozmowy” znacząco się od siebie różnią. W przypadku wiersza Kazimierza Przerwy–Tetmajera mieliśmy do czynienia z pesymistyczną wizją świata. Podmiot zwracał się do osoby z końca wieku XIX i poruszał temat upadku wszelkich wartości. Osoba mówiąca negowała wszystkie pojęcia, jakie można było wprowadzić w życie i argumentowała odmowy. Konkluzja, do której doszła, nie malowała się w jasnych barwach, bowiem podmiot nie widział nadziei na poprawę sytuacji, uważał, że człowiek jest samotny i pogrążony w apatii, z której nie da się wyjść. Rozmowa z wiersza Stanisława Koraba–Brzozowskiego opierała się na przywołaniu ukochanej w momencie zawieszenia pomiędzy życiem a śmiercią. Podmiot zwracał się do kobiety – jaką była śmierć, a rozważania, które się pojawiały, dotyczyły przyciągnięcia śmierci do jego osoby. Podmiot opisywał ją, podkreślając tęsknotę, którą wobec niej czuł. Konkluzja, jaka nasuwa się z wiersza, nie jest tak pesymistyczna, jak w przypadku Przerwy–Tetmajera. Podmiot jest szczęśliwy, ponieważ chce spotkać śmierć, albowiem wie, że jest ona jego jedynym ratunkiem od przygnębiającej rzeczywistości.
Konkluzja jest to zdanie, twierdzenie, które jest wnioskiem końcowym danego tekstu/wywodu.