Musisz wyjaśnić, na czym polegał zabieg zastosowany przez Adama Hanuszkiewicza w inscenizacji Nie-Boskiej komedii oraz jaki był jego cel.
Adam Hanuszkiewicz w swojej inscenizacji z 1969 roku zastosował tzw. scenograficzny skrót myślowy. Polegał on na stworzeniu scenografii, która nie odtwarzała realistycznie wydarzeń z dramatu, lecz za pomocą symbolicznych obrazów ukazywała ich sens.
Reżyser przedstawił świat przypominający koszmarny sen: aktorzy byli zawieszeni na drabinach, linach i trapezach, niektórzy zwisali głową w dół, a cała przestrzeń sprawiała wrażenie odwróconej i pozbawionej naturalnego porządku. W ten sposób Hanuszkiewicz nie ilustrował dosłownie wydarzeń dramatu, ale wyrażał jego główną ideę: świat, w którym zniszczono dotychczasowy ład moralny i społeczny.
Scenografia stała się więc metaforą rzeczywistości „wywróconej do góry nogami”, o której pisze Falkowski.
Przeczytaj fragment tekstu poświęcony inscenizacji Hanuszkiewicza. Zwróć uwagę, że autor nie opisuje dekoracji jako realistycznego obrazu świata, lecz jako symbol. Właśnie dlatego mówi o „scenograficznym skrócie myślowym”. Jednym obrazem reżyser oddał główną ideę dramatu Krasińskiego.