Musisz wyjaśnić, jak Norwid przedstawia los wybitnych jednostek po ich śmierci oraz jakie wnioski wyciąga z tego zjawiska.
Norwid zauważa, że śmierć nie kończy historii wybitnych ludzi. Przeciwnie – bardzo często dopiero po śmierci rozpoczyna się ich prawdziwe życie w pamięci zbiorowej. Społeczeństwa, które wcześniej odrzucały swoich bohaterów, zaczynają otaczać ich czcią, organizować uroczyste pogrzeby, przenosić ich szczątki do miejsc szczególnie ważnych dla narodu i budować ich legendę.
Poeta pokazuje jednak, że takie późne uznanie ma w sobie pewien paradoks. Jest próbą naprawienia dawnych błędów, ale nie może już zmienić losu samego bohatera. Dlatego Norwid z jednej strony dostrzega wartość pamięci historycznej, z drugiej zaś krytykuje społeczeństwo za to, że potrzebuje śmierci wybitnej jednostki, aby docenić jej znaczenie.
Jednocześnie podkreśla, że prawdziwa wielkość człowieka nie zależy od miejsca pochówku ani od liczby pośmiertnych uroczystości. O jego znaczeniu decydują dzieła, idee i wartości, które pozostawia następnym pokoleniom. To one sprawiają, że bohater nadal uczestniczy w historii i wpływa na kolejne generacje.
Przypomnij sobie, jak kończyły się losy bohaterów wymienionych w pierwszej części wiersza. Zastanów się, co zmieniało się po ich śmierci. Nie ograniczaj się do opisu uroczystych pogrzebów. Zwróć uwagę, że dla Norwida najważniejsza jest pamięć o wartościach reprezentowanych przez wybitnych ludzi, a nie sama forma ich pośmiertnego upamiętnienia.