Przegłos polski:
– żenie – żonie,
– jeko – jak,
– cieła – ciała,
– wylecieła – wyleciała,
– stałe – stała,
– zapłakałe – zapłakała,
– rzekłe – rzekła,
– podzieć – podziać,
– rejskiego – rajskiego,
– sławiena – sławiona.
Wokalizacja jerów:
– ogień – ognia.
Stare formy fleksyjne:
– bracia miła – braci miła,
– jednegociem … miała – jednego miałam,
– tegociem ożalała – tego opłakałam,
– widzęć – widzę,
– bych się ucieszyła – bym się pocieszyła,
– wisa – wisi,
– dosiąc – dosięgnąć,
– obiecował – obiecywał,
– zeźrzała – ujrzała,
– zyszczy – pozyskaj,
– spuści – ześlij,
– napełń myśli – spełń zamiary,
– słysz – słuchaj,
– jąż nosimy – którą zanosimy,
– jedno panię było – był jeden pan,
– imiał – miał,
– popisawszy – spisawszy,
– wzjawiło – wyjawiło,
– stawszy – stojąc.
Przegłos polski to zjawisko językowe, w którym e w pewnych wyrazach zamieniało się na a lub o. Wskutek tego obecnie podczas odmiany słów również występuje takie zjawisko i oboczności. E pochodzące z wokalizacji jerów polega na usunięciu e podczas odmiany przez przypadki w wyrazach takich jak pies lub mech.