Ballada o paniach minionego czasu jest oparta na paralelizmie składniowym. Podmiot liryczny stara się znaleźć odpowiedź na stwierdzenie: „Ach, gdzie są niegdysiejsze śniegi!”. Każda kolejna z wymienionych kobiet już dawno odeszła z tego świata, co jest najlepszym dowodem na to, że ludzki los jest podporządkowany przemijaniu. Ani jedna z nich, pomimo swej dawnej świetności i zasług, nie miała szans na życie wieczne, a liczne wyliczenia udowadniają, że śmierć dosięgnie każdego.
Paralelizm składniowy to figura stylistyczna, która polega na używaniu kolejnych zdań, które posiadają podobną lub taką samą budowę. Głównym tematem ballady jest przemijanie i nieuchronność śmierci, co autor udowadnia, wyliczając kolejne kobiety, które były znamienitymi paniami swoich czasów, ale także i one odeszły.