Autor używał licznych epitetów („nieustanna myśl”), uosobień („wiara również i dawniej z całą powagą akcentowała nieustanną myśl o śmierci”) i metafor („wzięli rozbrat ze światem”), by podkreślić znaczenie motywu śmierci.
Johan Huizinga podkreślił znaczenie motywu śmierci za pomocą metafor, uosobień i epitetów, które wzmacniały przekaz jego rozważań na temat roli wiary i śmierci w XV wieku.